Melle

Zoektocht naar passend onderwijs

15 juli, 2016

door — Gepost in Mijn leven

Al toen Melle anderhalf jaar oud was, leek hij in sommige dingen wat anders dan andere kinderen. Toen hij twee jaar was, begon de arts bij het consultatiebureau over testen. Het jaar daarop weer en ook bij de laatste controle kregen we hetzelfde bericht. Maar een kind van twee, drie of bijna vier jaar ga je toch niet testen? Of wel? Wij vonden dat in ieder geval nog veel te jong. Wel gaf ik ruim van tevoren bij de basisschool van onze keuze aan hoe het er met Melle voor stond en of dat allemaal geen probleem was. Gelukkig mocht hij gewoon komen en na een poosje de kat uit de boom te hebben gekeken, vond hij zijn draai. Na een klein half jaar kreeg Melle zijn eerste rapportje en het bericht dat hij na de vakantie door mocht naar groep 2. Hij is op 29 december jarig en de school hanteert 1 januari als overgangsdatum. Natuurlijk kijken ze zeker ook naar wat het kind aan kan, maar bij Melle voorzagen ze geen problemen. Hij werd omgeschreven als een rustig, zacht ventje.

In groep 2 kwam hij in een plusgroepje terecht. Zijn tweede rapport was weer heel mooi, maar Melle begon thuis steeds vaker aan te geven niet meer naar school te willen, hij verveelde zich. Tijdens de tweede ouderavond van dat schooljaar kwam het ter sprake dat Melle misschien toch iets meer nodig had dan dat de school kon bieden. Er kwam een vervolggesprek en er werd ons wederom aangeraden om hem te laten testen. Dit hebben we eind juni dan toch laten doen. Hij was toen op een week na 5,5 jaar. In mijn ogen nog steeds erg jong om te laten testen. Ook hadden we inmiddels contact met een andere school waar ze speciale klassen hebben waar Melle wel in zou passen. Uit voorzorg schreven we zowel Melle als Yfke eind april/begin mei alvast in, maar onze intentie was eigenlijk nog steeds om hem op zijn eigen basisschool te laten.

Op een vrijdagochtend kwam er een superlieve orthopedagoge bij ons aan huis. Na het een kwartiertje aangekeken te hebben, ging ik met Yfke op pad. Het was niet de bedoeling dat wij bij de test zouden zijn. Twee en half uur later mochten we terug komen. Melle had het heel leuk gevonden. Sterker nog, hij vroeg gisteren wanneer die leuke juffrouw met de koffer vol werkjes weer naar ons huis kwam. Twee weken later kwam de uitslag. En die uitslag, tja, die beaamde eigenlijk wat iedereen al van hem vond. En school werd stelliger in zijn uitspraak dat ze Melle in groep 3 waarschijnlijk niet konden bieden wat hij nodig had.

Melle ging twee dagen proefdraaien op de andere basisschool in Breda. Zo blij als een klein kind dat net Sinterklaas heeft gezien, haalde ik hem daar twee middagen van school op. Ik vroeg aan de juffrouw daar of hij op hun school zou passen. Haar antwoord was helder: ‘Ja’. In haar ogen had hij ontzettend veel uitdaging nodig om gelukkig te blijven op school. Sinds hij daar is geweest, wil hij ook niet anders dan daar weer naartoe. Toch twijfelde ik nog steeds. Hier zijn zijn vriendjes, hier hoef ik maar tien minuten voordat de bel gaat de deur uit te lopen, hier is hij op zijn gemak en – heel egoïstisch – hier ken ik de leuke moeders (en knappe vaders ;-) ) Als hij in Breda naar school zou gaan, moeten we elke ochtend om 07.45 uur in de auto zitten. Uiterlijk. Moet Yfke hier weg bij haar opvang en de laatste vier maanden voordat ze naar school gaat nog ergens anders gaan wennen, moet hij elke dag overblijven en is de dag eigenlijk alweer bijna voorbij voordat we weer thuis zijn. En ik ken daar nog geen één moeder, geen leuke, maar ook geen stomme. En ik ben net zoals Melle ook een kat-uit-de-boom-kijker, dus ik zie mezelf al helemaal alleen op een druk schoolplein staan.

Afgelopen dinsdag was er nog een laatste gesprek op zijn huidige school. En met de testresultaten en het bijbehorende verslag erbij was de conclusie dat ze wel weten wat ze voor hem kunnen betekenen, maar er simpelweg de mankracht niet voor hebben om het aan te bieden. Als we hem hier zouden laten, zouden ze hard voor hem werken en er van alles aan doen om het onderwijs zo optimaal mogelijk voor hem vorm te geven, maar het zou waarschijnlijk niet genoeg zijn. Dinsdagavond namen wij als ouders de moeilijke beslissing om Melle al na anderhalf jaar van school te laten wisselen. Ik mailde de school, de opvang en vroeg nieuwe opvang aan. Vervolgens ging ik tegelijk met de kinderen op bed liggen en viel in een diepe slaap. Het had me blijkbaar toch heel veel energie gekost.

En nu? Nu voel ik me bij vlagen nog steeds onzeker. En verdrietig. Maar ook opgelucht. Ik ben niet teleurgesteld in zijn huidige school, maar blij dat ze zich realiseren dat sommige kinderen wat anders nodig hebben dan dat zij kunnen bieden. Volgens de regering zouden ze het overigens wel moeten kunnen, alle kindjes voorzien van passend onderwijs, maar dat heb ik nooit een realistisch doel gevonden. Zeker bij wat kleinere scholen is er te weinig mankracht, te weinig budget en soms ook te weinig kennis om kinderen met bepaalde kenmerken te kunnen bedienen. Teleurgesteld in mezelf dat we hem toch niet eerder hebben laten testen? Ook niet. Het liefst had ik hem op zijn vroegst pas na zijn zesde verjaardag laten testen mede in verband met de betrouwbaarheid van zo’n test. Maar het is nu eenmaal zoals het is en de test heeft ons uiteindelijk wel geholpen om een keuze te maken voor een andere school.

Het grootste probleem nu is het bedenken van afscheidstraktaties en het opschroeven van het tempo tijdens ons ochtendritueel. Peanuts bij de zorgen die ik de afgelopen maanden had gelukkig!

ps. Dit filmpje moest ik van het lijdend voorwerp himself toevoegen aan dit stuk, dus bij deze :)

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>